حرمت...

کاش میشد   حرمت   ها حفظ شود...

چه با زبان... چه با رفتار...چه حقیقی... چه مجازی...

کاش اینقدر که به فکر گرانی و بی پولی بودیم...

کمی هم حواسمان به انسان بودنمان بود به ناطق بودنمان...

کاش در پس هر کلام ابتدا با عقل خویش طعم آن را مز مزه میکردیم ...

کاش برای خالی کردنمان کسی را لبریز نمیکردیم...

کاش انسانها میفهمیدند نصبت به یکدیگر مسئولند بدلیل نام والای انسانیت...

کاش میشد خوی انسانی داشت نه حیوانی....

کاش میشد دست از شعار برداشت و رو راست زندگی کرد...

کاش انسانها در خلوت هم حواسشان به خدای درون قلبشان باشد...

کاش کاش کاش میشد گاهی هم جدی بود جدی حرف زد

و اینقدر گرفتار یاوه گویی های روزانه نبود...

چه زیبا گفت آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود...

کم خوابی.......